5 Warunków Dobrej Spowiedzi – Co Zrobić, Żeby Spowiedź Naprawdę Coś Zmieniła

Sakrament Pojednania działa ex opere operato – mocą samego Chrystusa. To ważne. Przebaczenie, które otrzymujemy w konfesjonale to nie „moc” księdza tylko Chrystusa. Co oznacza, że człowiek musi być w stanie przyjąć tą łaskę. Nie da się jej kupić, wyłudzić czy zmanipulować. Można oszukać kapłana, ale nie Chrystusa.

Jednym zdaniem: mimo pójścia do spowiedzi można odejść od konfesjonału bez rozgrzeszenia nie dlatego że kapłan go nie udzieli (co faktycznie może zrobić, jeśli ma do tego obiektywny powód), ale dlatego, że próbowaliśmy oszukać Boga (np. przez zatajenie czy kłamstwo).

Spełnienie warunków ma nas ustrzec przed taką sytuacją. Przygotować naszą wolę na to by pragnęła dostać Boże przebaczenie, wiedziała za co i co potem z tym robić.

Przebaczenie nam się „nie należy”. To wolny dar Boga. To nie tak że „płacę i wymagam”. Przy sakramentach to nie działa.

Aby spowiedź” zadziałała” zgodnie ze swoim przeznaczeniem człowiek musi wykonać pewną pracę. Musi:

Nasza wiara opiera się na założeniu, że „ku wolności wyswobodził nas Chrystus” (Gal 5,1). Chce naszej wolności i szanuje ją a zatem nigdy nas „nie zmusza” i nie naprawia bez naszego udziału. To dobra nowina.

Niestety, skutkiem jest to… że Bóg nas „nie zmusza” i nie naprawia bez naszego udziału. On nas nie zbawi, jeśli my nie wykonamy swojej części jaką jest dobrowolne skierowanie się ku Niemu.

Grzech rani miłość w trzech obszarach.

Odpowiedź na zło przez nas uczynione w tych obszarach musi być więc konkretna, a nie ogólna. Nie, „pochylamy się z troską”, nie, „przyjmujemy do wiadomości i ubolewamy”. Bierzemy jedną konkretną rzecz po drugiej i naprawiamy to z łaską Bożą. Aby krok po kroku zło spychać do narożnika i zostawić go Bogu do pokonania.

Warunki dobrej spowiedzi nie są listą wymagań narzuconych nam przez księży dla utrudnienia nam życia, ale opisem tego, co musi wydarzyć się w człowieku, żeby naprawdę mógł przyjąć przebaczenie i zacząć żyć inaczej.

Zatrzymaj się na chwilę, by uświadomić sobie, że stoisz przed Bogiem, który jest miłością, sprawiedliwością i miłosierdziem. Pomyśl o Jego nieskończonej dobroci, która nigdy nie przestaje wzywać Cię do nawrócenia. Jest sędzią, ale takim, który chce Ciebie ocalić. W Nim żyjesz, poruszasz się, jesteś (Dz 17,28). On jest blisko nie po to by potępić, ale by zbawić (J 12,47). Jest i kocha Cię.

Rozpocznij od wezwania Ducha Świętego, prosząc Go o światło i mądrość, byś mógł prawdziwie i skutecznie spojrzeć na swoje życie: myślenie, słowa, uczynki i zaniedbania..

Możesz odmówić jedną z następujących modlitw:

Teraz możesz przejść dalej.

Rachunek to „liczenie”. Choć tu bardziej sprawdziłoby się słowo katalogowanie. Sprawdzanie zgodności mojego postępowania z Prawem Bożym, które tutaj jest taką naszą kontrolną „checklistą”.

Znajduje się na początku, ponieważ jeśli chcemy zrobić coś ze swoimi grzechami najpierw musimy wiedzieć, że one są. I jakie one są.

Wbrew pozorom, rachunek sumienia to potężne narzędzie do rozwoju duchowego. Choć kojarzy nam się często z czymś mało przyjemnym - niewielu z nas lubi oglądać swoje błędy i porażki, a jeszcze przyznawać się do nich – to tak naprawdę może być naszym światłem w ciemnościach. Prowadzi nas ku pełniejszej świadomości naszych czynów, słów, myśli i pragnień. Pozwala je zobaczyć w świetle Bożej miłości i prawdy. Co prowadzi ku lepszemu życiu. Skoro rozpoznajemy nasze błędy, prosimy o ich przebaczenie i o łaskę poprawy mamy dużą szansę by naprawdę zmienić naszą sytuację życiową. Przynajmniej na poziomie duchowym.

Jest on w zasadzie aktem introspekcji, czyli „wglądu w siebie”. Takiego, którego dokonujemy mając świadomość, że jesteśmy w Obecności Boga (nie zagłębiamy się w sobie by „poczuć jedność z naszą wewnętrzną jaźnią”). Przy czym nie musimy „czuć” tej Obecności, więcej, nie powinniśmy skupiać się na „odczuciach”. Wystarczy, że przyjmiemy istnienie Obecności Boga przy nas jako fakt, o którym mówi nam wiara – więc teraz, dla mnie jest to prawdziwe.

Mając świadomość Obecności Boga, w kolejnym kroku uznajemy Jego Prawo. Uznajemy, że ono także nas, jako Jego dzieci obowiązuje. I dopiero w świetle Jego Prawa, Jego, nie naszych zasad, przyglądamy się swoim uczynkom, słowom, myślom i zaniedbaniom.

Nie jest to więc „zgłębianie się w sobie” ale bardziej porządkowanie. Mam listę „kontrolną” – Prawo Boże i niejako odhaczam poszczególne punkty by wiedzieć, czy idę dobrze, czy może źle skręciłem a może nawet podążam w zupełnie przeciwnym kierunku i z każdym moim wyborem oddalam się od celu coraz bardziej.

Właściwie wykonany Rachunek Sumienia pozwala zobaczyć nam swoją realną duchową (i nie tylko) sytuację. Nie tylko poznać swoje słabości, ale też zobaczyć najlepszą drogę, która pozwoli nam rozwijać się i wzrastać. Tak, pomaga nam zerwać z grzechem przez odzyskanie łaski w Sakramencie Pojednania, ale też pomaga też w tej łasce wzrastać.

Jeśli go regularnie praktykujemy (zob. poprzedni artykuł o tym jak formować sumienie) pomaga nam unikać grzechu. To bardzo proste, dlaczego to działa. Mając świadomość Bożego Prawa, siebie i tego, gdzie nie domagamy łatwiej nam dostrzec pułapki jakie zastawia na nas Szatan, a co za tym idzie uniknąć ich zanim zadziałają.

Rachunek sumienia powinien obejmować wszystkie aspekty życia duchowego i codziennego. Dlatego, dla ułatwienia, przyjęło się, aby odprawiać go wg Przykazań, Miłości, Bożych i Kościelnych oraz Grzechów Głównych i Uczynków Miłosiernych co do ciała i duszy. Można też ogólnie kierować się nauką Pana Jezusa (Błogosławieństwa, Kazanie na Górze) czy naukami świętych Apostołów.

Grzechy przeciw Duchowi Świętemu to osobna ranga. Jeśli rozpoznajesz podobieństwo w którymkolwiek z nich do Twojej sytuacji duchowej powinna Ci się natychmiast zapalić czerwona lampka. I jak najszybciej powinieneś poszukać duchowej pomocy.

Ten schemat ma uporządkować nasze rozważania by nie rozbiegały się w jałowe rozmyślania i pozwoliły trzymać się konkretów. Rozważania dotyczą zawsze czterech obszarów: myśli (świadomych, tych za którymi podążamy, nie mimowolnych), mowy, uczynków oraz zaniedbań (czynów, które powinny się wydarzyć nie wydarzyły się z naszej winy).

Nie musi być jednak ściśle do tego stosowany. Może być prowadzony w inny sposób, o ile zawiera w sobie refleksje nad swoimi myślami, słowami, czynami i zaniedbaniami w świetle miłości do Boga, drugiego człowieka i samego siebie. To podstawowy podział.

Pamiętajmy, że aby coś można było uznać za grzech musi być dokonane świadomie i dobrowolnie, a w przypadku grzechów ciężkich w tak zwanej „materii ciężkiej” (czynu, który zrywa łaskę uświęcającą, więź łączącą nas z Bogiem). Więc nie każdy czyn, słowo, myśl czy zaniedbanie nawet jeśli przekracza prawo Boże jest automatycznie grzechem, jeśli brakuje elementu świadomości lub dobrowolności (np. nie jest grzechem nie pójście na Mszę św. w niedzielę z powodu choroby swojej lub dziecka, za które jestem odpowiedzialny)

Zdecyduj, jakie konkretne kroki podejmiesz, aby uniknąć konkretnego grzechu w przyszłości. Postanowienie poprawy powinno być realistyczne, szczere i zgodne z Twoim stanem życia. A więc nie wymyślaj czegoś czego już na początku wiesz, że nie dotrzymasz, bo jest zbyt nierealne (a potem będziesz szukał usprawiedliwień dla swojej bierności). Nie zwalniaj się jednak łatwo bez rozważania i modlitwy nad tym co jest naprawdę realne dla Ciebie.

Zyskałeś przebaczenie Boga? Nie uchylaj się przed konsekwencjami wobec Niego, ludzi i samego siebie – podejmij odpowiedzialność za swoje czyny.

Nie. Jeśli nie odszedłeś od konfesjonału z zamiarem wrócenia do grzechu jak tylko opuścisz Kościół to spowiedź jest ważna. Jesteśmy słabi, upadli w upadłym świecie, walczymy. Spowiedź nie czyni nas świętymi, ale dalej siłę by się nimi stawać. To co powinieneś zrobić, kiedy upadniesz (szczególnie ciężko) to ponownie przejść wszystkie te kroki aby odzyskać łaskę (i siłę). Bóg nie daje limitu na ilość przebaczenia jakie jest gotowy nam udzielić.

Pamiętaj by dobroć Boga to nie zachęcała cię do lekceważenia przebaczenia, które od Niego otrzymałeś.  Nie myśl: „Zawsze mogę się wyspowiadać”, „Mam czas”. To może być największe kłamstwo Twojego życia.